Το Σάββατο ήταν η μέρα του φεστιβάλ, του Fekete Zaj ή αλλιώς Black Noise.
Δεν κάναμε τίποτα στην πόλη γιατί θέλαμε να κρατήσουμε δυνάμεις για το ξενύχτι - είμαστε 30+ πια, δεν έχουμε τις ίδιες δυνάμεις.
Επιβιβαστήκαμε στο shuttle bus ως οι μόνοι "so you are not Hungarians, huh??" και ξεκινήσαμε για το δίωρο ταξίδι προς το Mátra, στο Sástó.
Το φεστιβάλ διοργανώνεται κάθε χρόνο σε μια δασική περιοχή έξω από το Gyöngyös, σε υψόμετρο 500 μέτρων. Είναι τετραήμερο και οι επισκέπτες μένουν σε σκηνές, δωμάτια ή σε ξενοδοχείο.
Με το που μπήκα, είδα το κλουβάκι που μετέφερε τους Agent Fresco, ακριβώς τη στιγμή που αποβιβάζονταν και έκαναν κινήσεις για να ξεπιαστούν. Πρώτο καρδιοχτύπι με το καλησπέρα σας.
Σε ένα από τα πολλά τραπέζια που υπήρχαν διάσπαρτα, καθόταν μαζί με την παρέα του ο lead των αγαπημένων μου Ούγγρων Thy Catafalque, ο Tamás Kátai. Έκανα αληθινή υπερπροσπάθεια να φρενάρω την παρόρμηση τσιριχτού rant θαυμασμού για τη μουσική τους. Δεύτερο καρδιοχτύπι.
Εντωμεταξύ, περπατούσαμε από σκιά σε σκιά γιατί η ζέστη ήταν ξανά αφόρητη και η ακτινοβολία του ήλιου αδυσώπητη.
Πήγαμε αρχικά σε ένα από τα 4 stages, το OSZTÁLYKIRÁNDULÁS, όπου ακούσαμε την Csalogány.
Γυρίσαμε στο FANYŰVŐ stage, όπου και μείναμε για να ακούσουμε τους Ολλανδούς Lesoir.
(Τώρα που βλέπω με προσοχή το υλικό μου, δεν έχω κανένα βίντεο και φωτογραφία της προκοπής από τα lives της βραδιάς και μπράβο μου.)
Στη μικρή σκιερή καβάτζα που καθίσαμε για να έχουμε πλαϊνή θέαση στη σκηνή, είδα όλα τα μέλη των Agent Fresco να παρακολουθούν ως κοινό τους Lesoir και τους χάζευα σαν κρίπουλας. Στο σημείο αυτό ήμουν έτοιμη να πάω και να τους μιλήσω, αλλά αποφάσισα ότι ήταν too early.
Ωστόσο, η ευκαιρία ήρθε εντελώς αυθόρμητα, μετά το τέλος των Lesoir. Εκεί που αράζαμε και περιμέναμε να περάσει η ώρα για την επόμενη μπάντα, η άκρη του ματιού μου έπιασε τον Arnór Dan να πηγαίνει κάπου μόνος του και με περίσσια άνεση του φώναξα "ARNOOOR, hiii, we came from Greece to see youuu". Και ο άνθρωπος αυτός, άλλαξε επί τόπου διαδρομή και ήρθε προς το μέρος μου και με πήρε αγκαλιά. ______ Παύση γιατί αναβιώνω τη σκηνή και λιώνω, δεν είναι τίποτα, συνεχίζω. ______
Μιλήσαμε αρκετά, περί ζωής, ψυχολογίας, της ένωσης μέσα από τη μουσική, για την ένταση της ζέστης που δεν έχει ξαναβιώσει (Ισλανδός...). Είχε ό,τι περίμενα να τον χαρακτηρίζει ως μουσικό: ευαίσθητος, ντροπαλός μα ταυτόχρονα ανοιχτός. Του είπα πως τους είχαμε ξαναδεί το 2018 στην Αθήνα, ρώτησε τα ονόματά μας και έφυγε για να προετοιμαστεί με τους υπόλοιπους.
Λόγω της σεροτονίνης και της ντοπαμίνης που μας έλουσαν μετά από αυτό το απίστευτο σκηνικό, δεν μπορούσαμε να σταθούμε κάτω - είχαμε τέτοια θετική νευρικότητα που δε μας ένοιαζε ούτε η ζέστη, ούτε ο ιδρώτας, ούτε τίποτα. Περπατούσαμε άναρχα και θυμάμαι να μιλάω ακατάληπτα, ήμουν τόσο hyped που σχεδόν έτρεμα.
Η ώρα πέρασε και είδαμε τους πολύ καλούς Novembers Doom από το Σικάγο. Παρότι ο ήλιος ήταν ακόμη ψηλά και τους χτυπούσε ανελέητα, έπαιξαν πολλή ώρα και χωρίς εκπτώσεις. O Paul Kuhr, μάλιστα, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή έπεινε μόνο νερό, άνοιξε ένα μπουκάλι ουίσκι και πίνοντας μια γουλιά, σχολίασε "ahhh, medicinal".
Παραμείναμε στην ίδια σκηνή έως ότου εμφανίστηκαν οι Agent Fresco και στηθήκαμε μπροστά στα κάγκελα. Ήταν το πρώτο τους live, στο πρώτο τους tour μετά από σχεδόν 6-7 χρόνια. Τραγουδούσαμε μαζί τους όσο ο ήλιος άρχισε να πέφτει και να δίνει στη σκηνή πορτοκαλί αποχρώσεις της δύσης. Ο Arnór ήταν άκρως θεατρικός σε όλες του τις ερμηνείες και οι υπόλοιποι 3 ήταν μουσικά άψογοι.
Αφού έκλεισαν, πήρε το μάτι μου ένα παλικάρι στο κοινό που φορούσε μπλούζα 1000mods και έμεινα άφωνη. Πάλι με κατέκλεισε πρωτοφανές θάρρος και του μίλησα. Ήταν μαζί με την κοπέλα του και πιάσαμε όλοι μαζί κουβέντα για μπάντες και συναυλίες. Τους αρέσει να ανακαλύπτουν μικρά και άγνωστα συγκροτήματα και τους πρότεινα κάμποσα που τα ακολούθησαν επί τόπου. Διαπίστωσα ότι πολλά ελληνικά συγκροτήματα κάνουν περισσότερες εμφανίσεις στο εξωτερικό απ' ό,τι εγχώρια και χάρηκα πολύ για αυτή την εξωστρέφεια.
Χωριστήκαμε με τα παιδιά και αποφασίσαμε να περπατήσουμε μέσα στο δάσος για να βρούμε τη λίμνη.
Επιστρέψαμε στο FANYŰVŐ για να δούμε τους Green Carnation που έπαιζαν και τραγουδούσαν σα να άκουγες studio version. Κάπου στη μέση της εμφάνισής τους φύγαμε για διαφορετικό stage, το NEM KILÁTÓ, στο οποίο φτάσαμε από μια διαδρομή μέσα στο σκοτεινό δάσος. Εκεί ήταν η γερμανική black metal μπάντα Machukha, που τραγουδούν αποκλειστικά στα ουκρανικά. Ήταν πολύ ενδιαφέρον, βαθύ, βαρύ και θεατρικό act, αλλά δεν είχα το mental capacity για να το παρακολουθήσω ολόκληρο.
Επιστρέψαμε στο FANYŰVŐ για να ακούσουμε μια ακόμη black metal μπάντα (Liturgy) με συγκλονιστική μουσική, αλλά δυστυχώς όχι πολύ καλόγουστα live φωνητικά. Ένα milestone για τον φίλο μου τον Βασίλη, το πρώτο block/hide που έκανε ποτέ στη ζωή του σε καλλιτέχνη στο spotify.
Η υπόλοιπη νύχτα κύλησε με:
την experimental electronic εμφάνιση της fllozz, που ήταν πολύ καλή και στο εξής θα την παρακολουθώ μουσικά,
εμάς να έχουμε λιώσει στις λαστιχένιες πολυθρόνες και να δίνουμε πραγματικό αγώνα για να μην αποκοιμηθούμε καθιστοί,
DJ sets που έκλεισαν το φεστιβάλ, στα οποία παρότι νυσταγμένη, έτρωγα αναλαμπές και σηκωνόμουν να χορέψω.
Τι κράτησα με αφορμή αυτή τη μέρα στη φύση:
Η λειψυδρία δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά υφίσταται και στις πιο πράσινες περιοχές της κεντρικής ευρώπης. Απλώς εδώ φαίνεται ότι οι άνθρωποι σέβονται το περιβάλλον συστημικά και πολύ παραπάνω απ' όσο εμείς.
Άμα θέλετε, μείνετε συντονισμένα για τη μέρα 3 σε επόμενο post.